Logo

توصیه های مهم حضرت آیت الله مهدوی به زائران اربعین

حضرت آیت الله سید ابوالحسن مهدوی دامت برکاته، در جمع اعضای هیئت مدیره بنیاد فرهنگی المهدی علیه السلام، نکاتی را پیرامون بهره گیری بهتر از پیاده روی اربعین بیان نمودند که در متن ذیل ارائه می گردد:

.

بسم الله الرحمن الرحیم

چون در آستانه ی حرکت عظیم اربعین هستیم، چند جمله ای را از اهل بیت علیهم السلام راجع به فضیلت زیارت سیدالشهدا علیه السلام عرض می کنم. از امام صادق علیه السلام سوال کرد که آیا وقت خاصی برای زیارت جدتان هست؟ فرمودند زیارت جدم را هر وقت و هر زمان انجام بده. زیرا این زیارت خیری است که زیاد انجام بدهی، خیر زیاد به تو می رسد و اگر کم انجام دهی، کم به تو می رسد و البته در اوقات شریفه حسناتش مضاعف است. فرموده اند زیارت امام حسین علیه السلام، زیارت خدا در عرش است یعنی کسی می خواهد خدا را زیارت کند، باید برود کربلا امام حسین علیه السلام را زیارت کند. این روایت از شیخ طوسی در کتاب تهذیب هست و همچنین در کتاب مصباح از امام عسکری علیه السلام نقل می کنند که مومن 5 ویژگی دارد. اول اینکه 51 رکعت نماز در شبانه روز می خواند (17 رکعت واجب و 31 رکعت نافله) و دوم زیارت اربعین می رود و سوم انگشتر در دست راست می کند و چهارم جبین خود را بر روی خاک در هنگام سجده می گذارد و پنجم بسم الله الرحمن الرحیم را در نماز بلند می گوید. کسانی هم که محروم هستند از رفتن به کربلا، شایسته است که اینجا خودشان را محروم نکنند و در یک روایتی دارد که امام  علیه السلام از یکی از صحابه پرسیدند که آیا مرتب زیارت می روی یا نه؟ گفت نه. پرسیدند هر روز می روی گفت نه. فرمودند هفته ای یک بار می روی گفت نه. فرمودند ماهی یک بار می روی گفت نه. فرمودند سالی یک بار می روی گفت هر چند سالی می روم. حضرت فرمودند نه!! زیارت امام حسین علیه السلام را زیاد انجام بده. بعد یک روش را حضرت به او یاد دادند که می گفت من این روش را شاید تا ماهی 20 بار انجام می دادم. حضرت فرمودند روی پشت بام برو ،آن جا دو رکعت نماز بخوان و بعد سلامی به آن بزرگوار بده. مختصر سلام در روایت این است: السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیک و رحمت الله و برکاته. این را از این جهت عرض می کنم که بالاخره محروم نشویم. خیلی از ما ها توفیق نداریم که در اربعین یا دیگر اوقات در کربلا باشیم. این رفتن روی پشت بام هم خودش نکته ای دارد. بالاخره انسان برود بالا و یک مقدار موانع ظاهری از جلوی چشمش کنار رود و شاید سیم دلش وصل شود و شاید نکات دیگری هم باشد که ما خبر نداریم. منتها مسائل جنبی اش هم هست که اگر روی پشت بام می رود، مواظب همسایه هایش هم باشد و همه ی جوانب را در نظر بگیرد.

چند توصیه هم دارم برای کسانی که موفق هستند در رفتن به کربلا. 5 عمل هست که قبل از رفتن و 5 عمل هم در طول سفر باید انجام دهند.

5 عملی که قبل از سفر هست و باید انجام دهیم تا بهره گیری بیشتری از این سفر کنیم.

1-  توبه هست. توبه ی نصوح! انسان خودش را پاک کند ولو در کنار توبه غسل هم بکند خیلی خوب است، یک غسل توبه.

2-  ادای حق الله و حق الناس هست. گاهی زائر بدهکار به کسی هست و ادای دین مهمتر از زیارت است. اگر هم به دلایلی نمی تواند ادا کند، رضایت آن طلبکار را جلب کند. با یک تلفن به او بگوید که من دارم می روم کربلا، اجازه می دهی؟ من به فکر شما هستم تا دینم را بدهم اما شما راضی باش. اصلا این طور نباشد که طلبکار سراغ کسی برود که متاسفانه امروزه این چنین شده است و این وظیفه بدهکار است که سراغ طلبکار برود. کسی که می خواهد زیارت برود، باید این نکات شرعی را رعایت کند. وقتی بدهکار است نمی تواند زیارت مستحبی برود و باید دِین واجبش را ادا کند. همین هاست که روح زیارت را از شخص می گیرد و یکی هم ادای حق الله است و ممکن است کسی چند روزی نماز قضا و یا روزه قضا دارد و باید قبل از سفر انجام دهد و اگر کسی هم خیلی نماز قضا دارد  شروع کند به همراه هر نماز واجب، یک نماز قضا هم بخواند.

3-   خداحافظی با نزدیکان و دوستان است. نه همه. بیشتر آن نزدیکانی که شما مرتب آن ها را می بینید و اگر رفتید سفر و شما را ندیدند اذیت و ناراحت می شوند. می گویند فلانی رفت کربلا و یک خداحافظی هم نکرد. بعد می گویند اگر خداحافظی می کردی ما یک التماس دعا می گفتیم، آیا کَمَت می آمد؟ باید عاقل باشیم. باید فکر کنم حالا که من دارم می روم، این آقا در ذهنش نسبت به من چه فکری می کند؟ برادر و خواهرم نسبت به من چه فکری می کنند؟ ممکن است برادر و خواهری سالی یک بار همدیگر را می بینند، این خیلی واجب نیست که خداحافظی کنند البته همین هم اگر خداحافظی انجام شود، احسان است و خودش یک صله ی رحم به حساب می آید. اما می خواهم بگویم آن هایی که باعث ناراحتی می شود، حتما خداحافظی کنید. در خداحافظی ها، کسانی که کدورتی ایجاد شده در خویشان و دوستان و رابطه قطع شده است، سعی کنید عاقلانه این رابطه را برقرار کنید. دو تا چیز می گویم: هم رابطه را برقرار کنید و هم عاقلانه باشد تا مشکل جدیدی پیش نیاید. حداقل به وسیله ی این سفری که می خواهید بروید دیگر کدورتی در دل نباشد و حلالیت بطلبید. نگویید مقصر آن است. اگر این را گفتید، شیطان وارد عمل می شود و می گوید پس او باید بیاید و حلالیت بطلبد. اگر من عاقل بودم، باید همان سال اول موضوع را حل می کردم. اگر نتوانسته ام حل کنم معلوم است که عقل کاملی ندارم. انسان باید تدبیر کند و اگر جلو رفتید، خدای متعال حتما راه را باز می کند. در آیه 22 سوره نور داریم: ..... وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ. دستور قرآن است که اگر می خواهید خدا شما را ببخشد، شما هم دیگران را ببخشید. نمی شود که من در دلم دیگران را نبخشم و بعد به خدا بگویم من را ببخش. این انتظار بی جاست. وقتی اسیر را آزاد کردم، می توان بگویم فاعتق رقابنا من النار. این یک نکته ای است که قرآن به ما یاد داده است و ان شاء الله بتوانیم عمل کنیم.

4-  از بهترین و پاکترین مالمان زیارت برویم. چون مال ها یکسان نیست. از بهترینش و به خصوص تخمیس مال (خمس داده شده). با مالی که متعلق به حق فقیر است، خمس است یا زکات است، اصلاکربلا نروید که پذیرفته نیست.

5-   یک هم سفر خوب و عالم پیدا کنید. اصل هم سفر به خاطر رفع کراهت است. کراهت دارد تنها سفر رفتن. اگر هم سفر عالم باشد، به خاطر این است که استفاده ی دینی از مسیر سفر کنید. من یاد حاج شیخ محمدحسن نجفی و برادرشان حاج شیخ نورالله می افتم که می گفتند وقتی با برادرشان به نجف رفتند و سی چهل روز طول کشید، در این مدت اصلا یک کلمه از امور دنیایی با من صحبت نکردند و فقط امور دینی بود. عالم این طوری است. سکوتش تفکر است و کلامش تذکر است و همراهی با این عالم نور است. مجالست با او کسب نور است. نگاه به چهره ی او، یاد خدا است.

و اما در خود سفر:

اولا در مورد خود این پیاده روی، یک روایتی است در کتاب وسائل الشیعه و در کتاب الحجش که می فرماید: ما عُبِدَ الله بِشَی ء افضلُ مِن المَشی: خدای متعال عبادت نشده است به عملی که ارزشش بیشتر از پیاده روی باشد. خود این پیاده روی عبادت پروردگار است. ما این را متوجه نیستیم و این نکته را اگر مسئولین و صدا و سیما، دانشگاه علوم پزشکی و ... متوجه بودند، این موضوع را تبلیغ می کردند. حتی برای هوای پاک هم مناسب است و نیاز به این همه هزینه و تبلیغ هم نیست. الان ببینید چقدر سرویس برای مدرسه ها هست و انواع بیماری ها هم کنار این موضوع است. انواع و اقسام مشکلاتی که به سبب پیاده روی نکردن و با وسیله رفتن به وجود می آید. ترافیک، آلودگی هوا، جریمه، پارکینگ و ... . اگر کسی ارزیابی کند، می تواند بیش از صد نکته از مزایای پیاده روی بیان کند. اگر پیاده روی کنیم، دیگر این همه نیاز به بیمارستان ها و مطب ها نیست. روایت می گوید که خدا با مشی یعنی راه رفتن، به بهترین شکل عبادت می شود. جناب شیخ حر عاملی این روایت را در قسمت حج آورده اند ولی بعضی روایت ها مثل همین روایت، مطلق است و یکی اش هم همین پیاده روی نجف تا کربلاست. مرحوم پدر هم وقتی که هنوز این پیاده روی ها نبود، این کار را مکرراً انجام می دادند و بعضی از این سفرها هم با حضرت آیت الله ناصری بوده است.

در این پیاده روی باید دائماً دل را  وصل به اهل بیت علیهم السلام کنیم. این دائماً دستور قرآن است. آیه 119 سوره توبه دارد که : یا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ کُونُوا مَعَ الصّادِقینَ. یعنی دائماً با امامان باشید که البته نمی توانیم این آیه را عمل کنیم.

یکی از راه هایش این است که اگر دائما می خواهیم با امام زمانمان باشیم، در این پیاده روی یک ختم قرآن بخوانیم. خصوصا حالا که این گوشی های هوشمند آمده است. حتما نیت هم بکنید و این قرآن را هدیه به معصوم و امام زمان علیه السلام کنید. بگویید بهترین هدیه و دسته گلی که می توانم خدمت شما هدیه کنم، کلام خداوند است. بعد از ختم، نیت 14000 صلوات کنید و هر 1000 تا را به یک معصوم هدیه کنید. ذکرها را بگویید و به یاد اهل بیت علیهم السلام باشید. گاهی دیده ام وقتی کسی به رفیقش هدیه می دهد، آن طرف هم می خواهد تلافی کند و اگر دوستش وضع خوبی داشته باشد، چند برابر برای او جبران می کند. شما وقتی به امام زمان علیه السلام هدیه می کنید، ایشان مالک کل دنیا هستند و بهترین هدیه را به شما می دهند و آن چیست؟ این است که شما را خدایی می کنند. حضرت امام در اصول می فرمودند گاهی دانه می ریزند برای پرنده نه برای آن که او را سیر کنند بلکه برای اینکه آن را صیدش کنند. اهل بیت علیهم السلام گاهی می خواهند ما را خدایی کنند. بنابراین در طول سفر یکی ختم قرآن را تاکید دارم و یکی هم 14000 صلوات را.

دومی بحث نظم است.

سوم خدمت به همه ی زائرین است.

چهارم نوشتن سفر هست.

پنجم: بعد از نماز اول وقت که حتما باید اول وقت اقامه شود، تاکید زیاد دارم بر روضه خواندن، گر یه کردن در این سفر کربلا خیلی اهمیت دارد. بعد از نمازها حتما یک روضه خوان مقداری روضه بخواند تا گریه ای کنید. کار مقدس اردبیلی را بکنید که در سفر کربلایشان یک طلبه ی خوش صدایی را داشتند که هرکجا می رسیدند و پیاده می شدند می فرمودند یک روضه ای بخوانید. وقتی رسیدند به کربلا، این طلبه دنبال کاری رفته بود. آقا آمدند در صحن و گفتند این طلبه کجاست؟ گفتند نیست. هین طور ایستادند کنار صحن و دلشان می خواست کسی روضه ای بخواند. در همین حال آقایی آمد کنارشان و گفت آقای اردبیلی من بلدم روضه بخوانم. ایشان هم گفتند بخوانید، من معطل همچین چیزی بودند . آن آقا رو به گنبد و بارگاه اباعبدالله علیه السلام کردند و با نگاهی به گنبد این جمله را فرمودند: یا جداه! نه من و نه این احمد و نه این طلبه ها فراموش نمی کنیم آن لحظه ای را که آمدید تا با خواهرتان وداع کنید. این طوری روضه را شروع کردند و همه ی افراد بسیار منقلب شدند.

از همه التماس دعا دارم و توصیه می کنم این جمله ی شب 27 رجب را مدّ نظر قرار دهید: وَابدَأ بِآبائِنا وَ اَولادِنا و جَمیعِ المومِنین فی جمیعِ ما سَئلناک یا ارحم الراحمین. این خیلی دعای بی نظیری است و من در جای دیگری ندیده ام. می فرماید خدایا در تمام دعاهایی که من از تو خواستم اول به پدران و مادران من، به جمیع مومنین و مومنان بده و آخر دست هم به من بده.

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد
بنیاد فرهنگی المهدی علیه السلام